Iniekcja kurtynowa oznacza wtórne, naprawcze uszczelnienie elementów budowlanych przykrytych gruntem, narażonych na wilgoć lub wodę od strony gruntu. Inaczej jest to wtórne odtworzenie izolacji zewnętrznej elementów budowlanych lub jej naprawa na styku przegroda – grunt. Iniekcje kurtynowe wykonuje się najczęściej od strony wewnętrznej obiektu bezpośrednio za przegrodę. Specjalny materiał iniekcyjny – najczęściej żel akrylowy - wtłaczany jest przy pomocy pompy w odpowiednio przygotowane otwory.

Otwory iniekcyjne rozmieszczone są w określonym rozstawie tzw. siatce otworów iniekcyjnych, a w ich wnętrze osadza się paker iniekcyjny, którym bezpośrednio wtłacza się materiał iniekcyjny. Średnica i rozstaw otworów iniekcyjnych dostosowany do grubości przegrody oraz warunków gruntowych. Żel iniekcyjny przedostaje się bezpośrednio za przegrodę na połączeniu jej z podłożem gruntowym tworząc szczelną barierę przeciwwodną. Materiał jest odporny na wahania poziomu wody gruntowej, stopnia zawilgocenia gruntu, działanie mrozu i zmiany temperatury (zwłaszcza przejścia przez zero) nie wpływają na właściwości uszczelniające materiału.

Iniekcje strukturalne to sposób uszczelnienia muru w jego strukturze, czyli wnętrzu. Przegroda, poprzez wysycenie specjalnym materiałem – iniektem, uzyskuje pełną szczelność. Do uszczelnień strukturalnych stosowane są głównie żele akrylowa oraz materiały na bazie krzemianów. Stosowane mogą być także preparaty silikatowe oraz rzadziej poliuretanowe. Najczęściej stosowanym typem iniekcji strukturalnych jest wykonanie przepony iniekcyjnej poziomej w ścianie lub w murze. Polega ona na wykonaniu siatki otworów w dolnej strefie muru w ściśle określonej odległości od siebie, która zapewni ciągłe wysycenie musu iniektem, a tym samych wykonanie pełnego uszczelnienia przeciw kapilarnemu podciąganiu wody.

 Wiercenie otworów i głębokość otworów zależy od stanu elementu, jego struktury i zawilgocenia. Przed wykonaniem iniekcji konieczne jest sprawdzenie, czy nie ma konieczności wykonania dodatkowych robót polegających na uzupełnieniu ubytków, zasklepieniu rys, czy naprawie spoin. Głębokość otworów powinna sięgać min. 4/5 grubości ściany. Iniekcję wykonuje się zazwyczaj przy odwiertach poziomych, choć możliwe jest także wykonanie ich przy kącie nachylenia 45. Rozpoczynać ją należy od najniższego rzędu otworów. Uszczelnienie strukturalne przeprowadza się metodą ciśnieniową, przy ciśnieniu dostosowanym do parametrów wytrzymałościowych muru. Otwory o średnicy od 12 do 18 mm wierci się w rozstawie 20×20 do 30×30 cm, niekiedy w rozstawie 15 x 15 cm z przesunięciem na tzw. zakładkę, czyli w poziomie między rzędami o połowę odległości między otworami.

Podczas prac iniekcyjnych należy dokumentować następujące dane i parametry:
- wilgotność przegrody
- grubość przegrody
- temperaturę iniektu, podłoża oraz powietrza
- rodzaj stosowanego iniektu
- czas utwardzania się iniektu
- rodzaj pompy
- ciśnienie przy wykonywaniu iniekcji
- zużycie iniektu (na 1 otwór oraz na 1 m2 powierzchni przegrody).

Po zakończeniu iniekcji należy usunąć pakery, a otwory zasklepić systemową zaprawą.